1.    در شرایط فعلی، با اکثر دانشجویان و خصوصا فعالان دانشجویی که هم صحبت می شوی، مستقیم و غیر مستقیم، شرایط نامطلوبی از دانشگاه در ذهن تصویر میشود. این تصویر از دو سو ساخته میگردد: نگاه و دید دانشجویان به تسلطی که اقلیت متحجران در شرایط فعلی بر دانشگاه دارند و دیگر تحلیل آنها از ناامیدی و انفعال اکثریت توده دانشجو؛ "فضا به شدت امنیتی و سنگین است"، "حراست توانسته است کاملا بر اوضاع سوار شود"، "به همه حوزه ها وارد میشوند"، " چه کار میشود کرد؟!،" کاری نمیشود کرد" و ...

"دانشجوها خیلی بی بخار شده اند"، " نمیتوانی سه نفر پیدا کنی که حاضر به انجام یک کار مشترک باشند"، "دانشجو حتی فکرشان هم به دنبال مسائل فرهنگی، صنفی، سیاسی دانشگاه نمی رود"، "پروژه ها در دانشگاه کاملا فردی شده اند"، " فعالان هم اگر کاری صورت میدهند(نشریه ای، فعالیتهای صنفی و...)، عادتی را رقم می زنندو رشدی، حرکتی نمایان نیست.، " هیچ نیاز بنیادی در دانشجوها حس نمی شود"، " چه کار میشود کرد؟!، " کاری نمیشود کرد" و ...

|+| نوشته شده توسط مهدی پوررحیم نجف آبادی در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 | موضوع: